De hoera-stemming (“Goed Nieuws voor het Levensbeschouwelijk Onderwijs”) op Thomas als reactie op de beslissing zal je volgens mij niet aantreffen bij veel leraren en leraressen in het GO zelf. Het laat zich aanzien dat de lesgroepen voor de weinig bevolkte vakken meteen als graadklassen worden ingericht, als het daar al bij blijft.
De relatief grote vrijheid die de directie krijgt om de lestijden in te richten betekent aan de andere kant ook dat er veel flexibiliteit aan de dag gelegd moet worden, althans veel meer dan met 2 vaste uren per lesgroep en per week.
Het is ook niet waarschijnlijk dat de lln deze vernieuwing graag zullen lusten, zeker als lestijden geclusterd gaan worden. De motivatie voor (halve?) schooldagen die zo worden ingevuld zal in veel gevallen nauwelijks aanwezig zijn. (Ik kies in deze zin bewust voor het woord “aanwezig”, dat voor de goede verstaander) wink.
De altijd al precaire situatie van de lerares LBV wordt er ook niet beter op. Waar een voordracht nog kon bepleit worden door een tevreden directeur, ligt dat met een (semi-permanent) visum plots veel losser. Vooral omdat er tegen het intrekken van zo’n visum geen beroep mogelijk is.
Het is in dat verband ironisch dat de leraar RKG in de ILC wel degelijk een lans kan breken voor de rol die kerk en geloof hebben gespeeld en nog steeds spelen in het gelijk behandelen van mensen en het vrijwaren van hun rechten, dat die dingen in onze eigen organisatie nog altijd niet spelen: Recrutering, visum en inspectie liggen soms(?) in de handen van een en dezelfde persoon, die ook de opleiding van nieuwe leraren verzorgt. Mensenrechten in de kerk: het blijft moeilijk.
Het zou onze vakbond tot eer strekken om hier ook eens werk van te maken.